Dicionarios

DENTRO DUNS días, co comezo de outubro, o Digalego deixará de ser gratuíto. Para os non entendidos: é a versión en internet do dicionario de galego de Ir Indo. Para algúns, é o mellor, e, sobre todo, o máis actualizado, que se pode atopar na rede. Somos moitos os que, cando soubemos da súa existencia, engadímolo enseguida aos Favoritos. Mesmo ten a conxugación de todos os verbos, o cal é moi útil, por exemplo, para os que non chegamos a estudar galego na vida. É curioso o éxito que tivo (400.000 usuarios únicos, din na web), e máis despois dos problemas iniciais, nos que creo lembrar que estivo implicada a Xunta: había polo medio unha movida cun proxecto oficial para poñer en rede un gran dicionario galego, creo recordar. Pero dentro duns días haberá que pagar por seguilo usando. Non é moito, certo, pero faise raro. As alternativas son escasas, porque esta lingua na que estou escribindo anda moi mal de ciberdicionarios. Sorprendente é que a Real Academia Galega non teña o seu colgado: hai que buscalo no portal da Xunta, e alí atópaste que é a versión de 1997 (cando ‘construción’ aínda levaba dous ces). Está moi lonxe, abofé, da Academia española, que ten unha versión dixital moi boa do seu catálogo de palabras. Quedan dúas alternativas: o lusófono Estraviz ou volver á versión de papel, pero hai séculos que mesmo os amantes do papel non usamos tal material cando queremos despexar unha dúbida.

Tags:

Comenta

*