NO QUIOSCO vexo con sorpresa que aínda sobreviven unhas poucas revistas de pasatempos. Sorpréndeme porque nestes tempos de ocio dixital, nos que te divirtes contra unha máquina, parece inconcibible que aínda teña vida propia (fóra dos xornais) este ocio analóxico, de lapis e papel, aínda que certamente varias cabeceiras quedaron no camiño. A miña relación cos pasatempos é inconstante dende que os descubrín a finais da primaria (vía Ocón de Oro, o maxistral creador madrileño): teño tido tempos de moita paixón e outros de total esquecemento. Exemplo disto último é que non hai moito atopei no fondo dun caixón unha revista de pasatempos sen acabar que ten o prezo aínda en pesetas. Supoño que son vestixios dalgún tempo de espera hospitalaria, un dos mellores amigos destes entretementos. Encrucillados, xeroglíficos e demais xogos acabaron, abofé, por adaptarse ás novas tecnoloxías, aínda que o seu meirande rival veu de Xapón: o sudoku, que arrasou con todo e agora parece que é o único xogo que hai. Esa adaptación aos novos tempos tamén se ve nas definicións: non hai moito lin nun encrucillado aquilo de “nome oficial da provincia que en castelán se denomina Lérida”, aínda que o máis evidente é o das matrículas: dentro duns anos, ninguén saberá que é iso de “matrícula de Lugo, dúas letras”. Iso si, outras cousas non cambian e o tas seguiralles servindo aos prateiros e o oto seguirá voando de noite.

Post scriptum

Na composición fotográfico reúno un autillo, ou otus scops, imaxe collida de Fauna Ibérica, e un tas, tomado da web de Todocolección. Esquecinme do manto de beduíno, aba.

O PLENO DO luns no Concello de Lugo debeu de ser dos máis animados e concorridos dos últimos tempos. Foi como unha especie de catálogo dos problemas e os motivos de mobilización que recollemos os medios nos últimos tempos: As Mercedes, preferentes… e ata se falou do Hula, aínda que non das dotacións que levaron a unha nova mobilización, senón do aparcadoiro. E para completar o panorama de queixas, o venres estiveron por alí (ou na casa consistorial polo menos) os representantes de Alimentos Lácteos. Ante tan inusitada situación, tamén se deu unha inusitada resaca plenaria, que se prolongou varios días e que serviu para continuar a rifa que se iniciou no pleno, seguiu a claque de cada partido en internet e concluíu co habitual cruzamento de acusacións en roldas de prensa.

Segue AQUÍ.

ESTE LUNS deixaron na casa a guía telefónica e pensei que ese listín (así o chamaban) é un perfecto símbolo da evolución social. Antes, dábancha na man, recollían a vella, viña repartida polo menos en dous exemplares (as páxinas brancas e as amarelas), se non máis, como en Madrid, e en tempos mesmo tiña un espazo para que apuntaras os teléfonos que máis usabas. Agora, déixana na caixa de correo (outro elemento chamado a desaparecer dos edificios), pídenche que leves a vella ao contedor de papel e o número de teléfonos diminuíu tanto que páxinas brancas e amarelas xa veñen xuntas, polo menos en Lugo. O espazo para os números usuais desapareceu e agora descobres que non é unha guía de teléfonos, senón de Movistar, o que significa que non aparecen os que non pertencen a esta compañía. Tiña entendido que esta empresa, a vella Telefónica, é a que ten a obriga de garantir o servizo público e, polo tanto, recoller todos os teléfonos nunha guía, pero, á vista do que me chegou este luns e do fracucho que me vén o listín, está claro que tal cousa non se cumpre. Hai uns poucos anos, mesmo aparecía algún móbil; agora, nin iso. Vamos, nin sequera eu veño na guía que nos deixaron a todos os veciños (supoño que só aos que temos aparato fixo). Iso si: as teleoperadoras seguen tendo o meu teléfono, sexa fixo ou móbil, e saben o meu nome (outra cousa é como o pronuncien): está claro que non lles dan a mesma guía.

A SITUACIÓN ACTUAL de Lugo pódese resumir en cifras: 1.500, 29.379 ou 31.600. Os 31.600 son os que aseguraban estar en paro cando o INE fixo a última EPA (enquisa de poboación activa), Os 29.379 son os lucenses que figuraban inscritos nas oficinas de emprego a finais de marzo: os datos máis recentes, os de abril, non serán divulgados ata este luns. E 1.500 son as persoas que acudiron, segundo o cálculo xornalístico, ás manifestacións que percorreron o centro da capital lucense o Primeiro de Maio. Por suposto, as cifras provinciais son menos impactantes que as nacionais: 6.202.700 (parados, segundo a EPA) é un número como para recitar nunha salmodia [...]

CONTINÚA AQUÍ.

ESA NOITE, o reprodutor sufriu un fallo e a película reiniciouse. E diante da tediosa perspectiva de andar buscando o punto exacto no que saltara, decidín ir durmir, aínda que (ou iso me dixeron ao día seguinte os que estaban comigo) só quedaran quince minutos do filme. Deume igual: non me interesou ver o final nin ao día seguinte nin nunca. Daquela, eu xa levaba un chisco maldicíndome por ter caído outra vez na trampa de ver unha película de Tarantino. E mentres me remexía no asento, incómodo, recordaba que non era a primeira vez que un filme do director de ‘Pulp Fiction’ me parecía longo de máis. Porque unha enxeñosa escena sobre hamburguesas, por exemplo, pode ser divertida a primeira vez, pero á oitava cansa. Lembro outros directores que necesitaban menos para contar as cousas, e houbo épocas nas que unha longametraxe estándar duraba 90 minutos escasos. Un tal John Ford, que fixo ‘western’ antes que Tarantino, era famoso pola súa obsesión por aforrar; era tan esaxerada que o levou, pola súa teima de non cambiar a cámara de sitio, a crear estraños enfoques (busquen planos nos que só aparecen as pernas de John Wayne). Iso non lle impediu ser un mestre, autor de películas que nunca aburren aínda que as vexas vinte veces. Cos minutos que lle sobran ao director de Tennessee, outros case darían feito unha filmografía enteira (Víctor Erice). Nos tempos de Ford a xente ía máis ao cine; nos de Tarantino pechan salas, como pasou este domingo en Lugo.

LUGO FIXO historia estes días. Na provincia debatéronse tantas mocións de confianza nunha soa semana como na historia do Goberno do Estado desde a restauración democrática: dous. A principal diferenza é que unha, a de Monforte, tivo o mesmo resultado que as dúas expostas no palacio das Cortes: foron aprobadas. En cambio, na do Valadouro o pleno retiroulle a confianza ao alcalde. Pero o rexedor valadourés, o popular José Manuel Lamela, non foi o primeiro en perder a confianza do pleno recentemente. O 18 de marzo ocorríalle o mesmo ao alcalde de Cambre, o seu compañeiro de partido Manuel Rivas.

CONTINÚA AQUÍ

EN DOUS días consecutivos da semana pasada vin tiradas na rúa outras tantas chaves. E deume por pensar na nosa relación con estes pequenos obxectos: son a típica cousa á que non lle fas moito caso pero sen a que ás veces nin poderías vivir: pensemos por exemplo no que pasa cando deixas a chave dentro da casa, ou tes unha desas pechaduras que se bloquean se as deixas postas dalgún xeito determinado (normalmente, cruzadas). Decidir en quen confías para deixarlle un xogo de emerxencia vén sendo case como designar o teu mellor amigo ou a quen ves máis fiel (aínda que ás veces é cuestión de comodidade). E cando atopas unha soa, sen chaveiro que a identifique (como as que vin na rúa), éntrache un pouco de desacougo: Quen a botará en falla? Será importantes para o seu dono? Que abrirá? Ese desacougo é semellante ao que che atrapa cando ves, por exemplo, estás a piques de saír de viaxe e non recordas onde está a chave daquela maldita maleta. No ámbito dixital falariamos dun contrasinal ou unha clave, palabra que ten a mesma orixe que chave. Logo están as chaves que non sabes que facer con elas, esas que abren / pechan portas que nunca máis agardas cruzar: antigos fogares teus, casas que xa non existen ou vivendas das que te desaloxaron: unha herdanza, unha ex, un banco, un xuíz. E estas, aínda que ás veces se resistan, dáche igual que se perdan e alguén poida escribir algo sobre cousa tan minúscula.

Como prometín na crónica do domingo, na xuntanza xacobea de Portomarín houbo miradas e miradas. Non se perdan a que o popular Juan Serrano, anfitrión, lle dirixe ao socialista Antonio Gato (de Monterroso) mentres lle ofrece uns bombóns.

En cambio, Serrano tiña mellor cara cando lle ofreceu o doce a unha compañeira de partido, Raquel Arias, moito máis galante:

Aquí, en cambio, quen ten mala cara é a delegada da Xunta en Lugo: será porque hai que coidarse xa pensando na inminente ‘operación bikini’.

HAI SEMANAS que se poden resumir cunha soa palabra. á que acaba poderiamos adxudicarlle o vocábulo “auga”, co que, ademais, fago unha titular homenaxe ao finado José Luís Sampedro. Así, en Lugo falouse da auga que flúe polos ríos que supostamente están afectados por ese PXOM por fascículos que están a parir. A suspensión por parte da Xunta, por un requirimento da Confederación Hidrográfica, pon de novo de manifesto a pachorra con que se toman algúns as cousas e o desorganizados que deben de estar algúns despachos, onde é perfectamente posible que entren documentos en 2011 pero se volvan a reclamar en 2013. é case o mesmo que facer planos sen saír do despacho e pór casas encima dun río, como ocorría no documento inicial.

Segue AQUÍ.