Posts etiquetados ‘literatura’

Manuscrito atopado en…

Mércores, 20 de Febreiro, 2013

Xustificante aparentemente falsoA HISTORIA da literatura está chea de textos atopados por azar. Con eles ocorre algo semellante ao que pasa en CSI: só achas cousas que interesan, e que serven ou para resolver un crime, no caso da serie, ou para escribir un relato, no caso da literatura. Normalmente, son textos manuscritos, e o certo é que, indo pola rúa, a pouco que te fixes, podes ver algún, aínda que ningún terá valor literario. Se vas cun cativiño deses que atrapa todo o que atopa no chan, mesmo é posible que teñas que ter algún nas túas mans: “Tira iso!” Ves algunha receita médica (a electrónica está a reducilas), algunha lista, posiblemente da compra ou de tarefas; algún papeliño con letra microscópica, elaborada co inmortal estilo das chuletas estudantís… Unha vez, nun dos meus paseos polas ribeiras do Mera, atopei un falso xustificante para un alumno. Digo que era falso porque a letra era demasiado xuvenil, notábase moito que a sinatura dos pais estaba falsificada e estaba escrito na folla dun bloc escolar: sospeito que o autor aínda non aprendera a fixarse nos detalliños delatores, como a necesidade de acentuar algo, empezando polo propio nome. Non tiña valor literario, aínda que está claro que estes papeis cárgaos o diaño. Así que rezo para que ninguén atope un caderno que eu perdín en Láncara, cando preparaba unha reportaxe sobre a visita de Fidel Castro, cheo de notas inconexas e escrito coa tipicamente indescifrable letra das roldas de prensa. Un non sempre acha textos grandes e completos, como lle pasou a Cervantes cun relato escrito por un tal Hamete Benengeli.

Seguindo ao meu eu

Martes, 13 de Marzo, 2012

HAI UNS días vinme dende lonxe. Eu ía camiño da casa e observeime a cen metros. O meu ‘outro eu’ ía cunha bolsa de Trama e cun paraugas (foi hai moito) na man dereita, levado con ese xeito que teño que ás veces semella que estou brandindo unha espada. Baixaba pola beirarrúa, que, como era en costa, facíalle ao meu eu dar pasos longos, con ese xeito desaliñado de andar que temos os de patas largas, que parece que imos tirando as pernas para os lados e non andando. Mesmo o meu outro eu levaba unha cazadora que era moi semellante, polas costas, a unha que teño. O meu eu pasou de largo pola porta do meu edificio, así que me fixo graza ver andando polo meu barrio a alguén tan parecido a min, polo menos visto dende atrás. A principal diferencia era o pelo, porque o del era o meu de hai uns dez anos, maioritariamente negro e non abondosamente cano. Eses días lera un conto de Stanislaw Lem, no que o astronauta Ijon Tichy atópase dentro dunha nave co Tichy de onte, o de mañá, o ancián e o da infancia. E o que soluciona o problema que ten no vehículo espacial é o seu eu da infancia, ese período no que non se che ocorre, por exemplo, divagar sobre como sería un mesmo visto dende lonxe. Nunca lles pasou polo maxín a idea de observarse dende fóra, preferiblemente sen decatarse? Así que cando vin que ese ser tan parecido a min non se volvía, non souben se tranquilizarme (non era eu) ou inquietarme: e se era eu?

Cortázar, internet e a neveira

Xoves, 9 de Febreiro, 2012

UNHA dúbida doméstica fíxome recordar un texto de Cortázar. A dúbida era se, cando queres gardar cinco cousas na neveira, gastas máis abríndoa cinco veces dous segundos ou unha vez dez segundos. O texto de Cortázar, que está en ‘La vuelta al día en ochenta mundos’, é ‘Grave problema argentino: querido, estimado o el nombre a secas’. Se o escritor seguira vivo hoxe, estou seguro de que atoparía en internet solución a “uno de los problemas argentinos más difíciles de resolver”, que é, segundo ironiza o autor de ‘Rayuela’, o encabezamento das cartas. Porque en internet Cortázar atoparía resposta tanto a esa dúbida como a calquera outra, xa que na rede hai estudos sobre os temas máis peregrinos imaxinables. Os mellores son os relativos ao sexo, porque son os máis delirantes. O coito ideal dura dez minutos; o día mellor é o mércores e o mes, agosto; son cousas que teño lido nos últimos tempos. Tamén lin algo que aconsella baixar a tapa cando tiras da cisterna (polas bacterias), ou que os nenos que toman teta choran máis… Hai mesmo algún premio (entre comiñas) para o estudo máis estraño… E, volvendo ás neveiras, recordo ter lido un completo informe que sentencia que un frigorífico aberto non abonda para arrefriar un cuarto. Por suposto, gugleando moito atopei resposta á miña ‘transcendental’ dúbida: é mellor ou máis económico abrir unha soa vez, aínda que sexa máis tempo. Xa podo durmir máis tranquilo.

En gris

Martes, 10 de Xaneiro, 2012

Néboa sobre o Anxo Carro

HAI afeccionados ao CD Lugo que se queixan dos seareiros de nova fornada, os que baixan ao campo agora e non antes, nos anos de supervivencia e partidos grises, como a néboa que cubriu o Anxo Carro na segunda parte contra o Toledo. En días como eses, hai que ter moita afección para baixar ás ribeiras do Miño e permanecer sentado durante 105 minutos de friaxe, e peor aínda cando ese húmido puré de patacas que vén do ceo (ou sobe do río) non che deixa nin ver o balón: “Vide para aquí, que alí non se ve”, berrábamos dende o fondo norte, que, ademais, era o sitio onde tiñan que atacar os da casa. A brétema é como unha vella amiga, que te abafa cando está preto de ti, co seu abrazo mollado, pero á que botas en falta cando leva tempo sen vir. Que sería de Lugo sen ese par de días (como mínimo) ao ano no que non vemos a dez metros? E posible que a néboa inflúa no carácter dos que habitan en cidades onde abunda. Non sei se haberá tratados sociolóxicos sobre iso (os de cidades neboentas son máis pegañentos? Máis pacientes?), pero o que si que hai é moita arte. Ás veces imaxino que pasaría se ocorre como naquel conto de Boris Vian (‘O amor é cego’) no que unha densa brétema cobre unha cidade durante semanas e a xente aproveita para entregarse ás paixóns máis desaforadas. Peor sería que nos pasara o que filmou John Carpenter, onde ‘A néboa’ (título da película) agocha cousas horrendas. Aí si que o pasariamos mal.

Nobel político

Martes, 19 de Outubro, 2010

CANDO lle deron o Nobel de literatura a García Márquez, Francisco Umbral escribiu nun xornal madrileño, no que os dous colaboraban daquela (o español a diario; o colombiano, cada mércores), que aquel era o Nobel da paz. Dicía que a Academia sueca, con ese premio, recoñecía a loita de Gabo contra as ditaduras, como cando fixo o anuncio, logo incumprido, de que non volvería a escribir ata que Pinochet deixara Chile. Umbral remataba dicindo que agora xa lle podían outorgar  a García Márquez o de literatura. Abofé que a Academia ten dado algúns Nobel literarios moi políticos (Churchill, por exemplo), pero o máis politizado de todos os premios que se conceden co legado do inventor da dinamita é, indubidablemente, o da paz… ou iso pensaba eu ata que hai uns días lle chegou o merecido recoñecemento a Vargas Llosa. Nesta España crispada e cabreada, onde moitos aproveitan a menor ocasión para tirar a matar, que lle deran o premio a un señor que escribe en español foi utilizado politicamente. Por exemplo, o primeiro que salientou Rajoy non foron os valores literarios do autor de ‘La tía Julia y el escribidor’, senón que é “un liberal”. O líder do PP quedouse, quizais, coa primeira parte da xustificación do Nobel a Vargas Llosa (a súa “cartografía do poder”), aínda que moitos, que non votamos cando lemos, preferimos a última parte, “a derrota do individuo”, sexa coa dereita ou coa esquerda.