Posts etiquetados ‘linguaxe’

Alzhéimer

Martes, 22 de Setembro, 2015

UNHA COUSA que lles molesta moito aos enfermos bipolares é o uso gratuíto do adxectivo. O certo é que é un termo atractivo, no que é doado que políticos e xornalistas (entre outros) caiamos, xa que reflicte perfectamente esas situacións nas que hai dous extremos, dous polos; é dicir, que están polarizadas. Polo xeral, hai un certo uso gratuíto de termos vinculados ás enfermidades: dicir que alguén é un cancro, ou que tal situación é esquizofrénica, ou que a bolsa de Madrid se porta como a tola da casa (lido nun xornal de tiraxe nacional). Pero non vaiamos de puristas, que na vida íntima tamén usamos eses termos de xeito espurio: tes un tremor na man, por exemplo, e algún dos teus próximos pregunta se tes párkinson ou fanche a broma (cruel e, á vez, inocente, como todas) de que tal enfermidade empeza xusto así. O problema é cando che rozan coa broma: por exemplo, cando levas uns días desconfiando dos teus tremores e non dixeches nada. A min, gran acumulador de coñecementos inútiles, ás veces angústianme os esquecementos: Como se chamaba…? E asáltache certa inquietude: será un aviso do alzhéimer? Despois les que co paso do tempo é lóxico ir esquecendo cousas, sobre todo as menos importantes. E pensas que o mesmo pasa cos discos duros do ordenador: hai un momento en que non caben máis cousas e tes que ir borrando. É triste pensar que á maioría quedaranlle (quedarannos, esperemos), polo menos, os recordos máis importantes; aos enfermos de alzhéimer, nin iso.

Frases

Mércores, 1 de Abril, 2015

UNHA foto da miña sobriña pequena, pelexando coa roupa, faime recordar, por esas estrañas asociacións que fai a miña mente, un dito que se oía moito tal día como este domingo pasado, polo menos na miña casa: “Quien no estrena en Ramos, es que no tiene manos”. Recoñezo que é unha parvada, pero por uns intres sentinme impelido a cumprir a tradición. Por sorte, nese momento de apuro apareceron nun caixón uns calcetíns negros sen estrear, que me puxen, sorrindo, a xeito de homenaxe aos meus maiores. Inmediatamente pensei noutro día do ano no que os máis vellos recomendaban estrear roupa, máis que nada por superstición, e dicían algo así: “O que estreas no primeiro de ano permanece novo todo o ano”. A vida está chea de refráns, frases feitas e ditos populares, que moitas veces teñen uns límites temporais e mesmo espaciais. Por exemplo, só na Mariña oín aquilo de que dúas persoas “teñen unha amizade”, para referirse a que están moceando; noutras zonas (segundo me contan) úsase, co mesmo significado, “Estes dous fálanse”. Esta variedade, que tanto se agradece, ten o seu cumio en datas como estas, cando sempre hai alguén que che pregunta se a cita é “pola vella [hora] ou pola nova”. Pero a que máis me gusta, habitual nestes días en que vai anoitecendo máis tarde, é todo un clásico dos nosos maiores: “Xa se lles coñece aos días”, unha frase certa mesmo sen cambio de hora.

Na foto, o Pico Sacro, entre lusco e fusco… porque xa se lle coñecen aos días

Iniciación ás néboas normais

Martes, 4 de Decembro, 2012

NA CASA, a adquisición de hábitos de hixiene foi progresiva: primeiro ensináronche a lavar as mans antes de comer; despois, a limpar os dentes, a ducharte, a peitearte só… e nalgún momento dicíanche aquilo de que había que lavar a cara ao erguerse da cama, máis que nada por quitar as lagañas. Co tempo descobres que isto último tamén serve para irse espertando, aínda que algúns necesitamos algunha axuda máis: café, en tempos tabaco… Nese momento en que un se está recolocando no mundo é cando adoito ler o xornal, mentres almorzo e moitas veces con Radio 5 (agora menos) de fondo. Esa é unha das razóns de que eu ás veces vexa cousas estrañas: outra razón é aquilo tan humano de non ler as palabras completas, letra por letra. Xa saben: que ves unha palabra que empeza por ‘ent’ e acaba por ‘ra’ e les ‘enteira’, aínda que realmente poña ‘entiera’ (unha errata). Así, hai uns días sorprendinme lendo que en Sarria van facer un curso de iniciación ao karaoke. Estrañoume tanto que tiven que volver ler: realmente poñía karate. E este luns, na páxina de atrás desta vin que a predición do tempo era de ‘nieblas normales’ no interior de Galicia. Por desgraza, lera mal: poñía ‘matinales’, que, realmente, neste tempo son normais. Non sei se lin iso de xeito inconsciente (tras mirar pola ventá) ou se aínda non se fora o sono. Ás veces, a realidade somnolenta é máis divertida e creativa que a real.

Esquecemento engadido:

Na versión mental do artigo (é dicir, o borrador que fago mentalmente) aparecía outro trastocamento de letras, aínda que neste caso non era meu. Trátase dun titular de finais de outubro que dicía que o PSOE ía analizar non sei que día os resultados do 21-O. Iso foi o que lin, aínda que realmente poñía ‘21-0′, que non é unha data, senón… unha goleada.  Sería que inconscientemente a autora da información estaba a pensar no resultado das eleccións autonómicas?