Posts etiquetados ‘libros’

Os lombos

Mércores, 13 de Maio, 2015

AS NOVAS tendencias en decoración e os e-books van acabar cunha das miñas paixóns, un pequeno vicio/xogo que roza, admítoo, a mala educación ou o chismorreo. E é que vexo unha libraría e non resisto a tentación de mirar os lombos dos libros por ver o que me din do seu propietario. Moitas veces os libros contan moitísimo máis dunha persoa que as súas propias palabras: falan da súa profesión, das súas afeccións e mesmo do grao de orde mental que ten na súa vida. A miña paixón esténdese ata as librarías que vexo en papel: é curioso observar como a maioría dos escritores gustan de ser fotografados diante das súas ordenadas e nutridas bibliotecas. Tamén é curioso ver nas revistas de decoración os libros tan ben colocadiños que hai sobre os mobles auxiliares, obras desas con moita foto, pouco texto e encadernación luxosa (habitualmente, con sobrecuberta): coñecín a alguén que dicía que eses eran os únicos libros que pagaban a pena. Os meus escrutinios téñenme deparado grandes sorpresas, como atopar un libro de Sarria no piso dunha moza madrileña que tiven. Hai uns días descubrín, vía foto, que na casa de Boris Izaguirre gustan de Hitchcock. E tamén comprobei, vía La 2, que José Luis Cuerda, o pai de ‘Amanece que no es poco’, é, como toda a aldea da mítica película, “moi de Faulkner”, pois tenlle todo un estante na casa. Como dirían alí, nós seremos continxentes, pero os libros son necesarios.

Na imaxe, José Sazatornil, quizais contando que “aquí somos moi de Faulkner”.

Eses libros

Sábado, 21 de Marzo, 2015

FALANDO con Juan sobre unha obra seudoliteraria dun coñecido común, chanceei con que “é a típica que se un día me chama un tal Hitler para pedirme libros para queimar, non me importaría deixarlle ese”. De seguido confesei que iso era unha arroutada, primeiro,porque quero moito os meus libros; segundo, porque queimalos paréceme unha vileza, igual que, por exemplo, destrozar un xacemento arqueolóxico en Nínive. Hai lustros, oínlle a un locutor de radio (o finado Fernando Poblet, creo) pedir que, se tes frío, non queimes libros, senón billetes, que arden mellor. De queimas de libros sabemos moito neste Occidente civilizado, sen necesidade de remontarse ata a Inquisición.  E nos capítulos sexto e sétimo da cima da literatura española hai unha pira de libros, precedida dun impagable “donoso escrutinio” da biblioteca do enxeñoso fidalgo. A verdade é que na miña hai pezas que, obxectivamente, merecerían desaparecer ou, polo menos, mandalas para o rocho confiando en que as leve por diante algunha fuga de auga. Son libros de compromiso, algúns procedentes daquelas roldas de prensa que tan marabillosamente glosou María o sábado. Teño algún que ideoloxicamente apesta, pero ten dedicatoria persoal do autor… ben, persoal de todo, non, que confunde o apelido. Penso que a solución ao meu dilema vai ser deixárllelo aos meus herdeiros… aínda que igual daquela xa nin saben que é iso que está nese moble da parede.

San Xurxo

Martes, 26 de Abril, 2011

UN DOS poucos ‘días de…’ que me gustan, se non o único, é o do libro. Pasa cando un é un tolo das librarías, esas tendas nas que venden obxectos que van capeando como poden a invasión tecnolóxica. A miña afección é tal que mesmo cheguei a contaxiar a algunhas das miñas parellas, e algún ano en que non había ninguén sentimentalmente próximo a quen agasallar, botei man da familia, esa que, queiras ou non, sempre está aí. Pareceríame raro pasar un San Xurxo sen dar un libro. Normalmente, adoita ser unha cousa de dous; así, este ano o intercambio foi moi gráfico e ‘arxentino’: din un Luís Seoane (creador galego nado en Bos Aires) e recibín un Linniers (viñetista arxentino que, na primeira ollada que lle botei, promete). Como son dos que din que o agasallo non é de quen o recibe senón do que dá, non teño moi claro que é o que me gusta do Día do Libro, ou quizais si: ese acto, case cerimonial, de percorrer os estantes, deixando que a mirada vague ata que se detén nalgún título suxestivo ou unha edición atractiva. Eu resúmoo dicindo que “deixo que os libros me chamen”. Á larga, ese conxunto de follas escritas e impresas (definición da RAG) que regalas di tanto de ti como do que pensas ti sobre a persoa que o recibe, co cal demóstrase que os libros son realmente perigosos.