Posts etiquetados ‘informática’

Demorado reconto

Mércores, 27 de Maio, 2015

COA RENOVADA teima por demoler a Transición, volve o runrún de que España vive nunha democracia imperfecta. Abofé que non temos a soleira de países como o Reino Unido, Francia ou Estados Unidos, que foron avanzados en deixar falar ao pobo. Pero hai momentos nos que sentes certo orgullo patrio cando te comparas con esas democracias avanzadas. No Reino Unido, por exemplo, onde teñen un sistema electoral endiañado, o reconto pode prolongarse ata o mediodía do día seguinte, como vimos de ver. En Irlanda, escrutar unhas papeletas cun ’si’ ou un ‘non’ levoulles case un día. Nas eleccións presidenciais de Estados Unidos, os resultados que imos coñecendo na madrugada son enquisas e prospeccións das teles, non os oficiais. Así que podiamos presumir do noso sistema de reconto… ata o 24-M. Saben que aínda hai concellos (Mondoñedo, Tui…) onde a web de Interior non ten o resultado final? Saben que o reparto das deputacións non o meteron ata o martes, e por vía pdf? E pensar que chegamos a exportar o noso sistema de reconto. Mercaríano desta volta nunha tenda de saldos?

Aporreando

Mércores, 7 de Xaneiro, 2015

A vella Olympia, cun dos seus substitutos actuaisNUNHA desas limpezas descomunais ás que somos tan dados ás veces na familia, reapareceu a miña Olympia Traveller de Luxe. Ángela, que na súa vida debeu de ver cousa igual, agás en libros ou museos, atreveuse a probar o teclado cando lle dixemos que aquilo viña sendo o ‘ordenador’ co que fixemos as nosas carreiras a súa nai e o seu tío (eu). A nena non daba golpeado as teclas coa suficiente forza para que saíra algo escrito no papel. Mentres a miña sobriña de nove anos intentaba aporrear (ese é o verbo, que a máquina sempre foi dura) a máquina de escribir, os maiores chanceabamos con que iso era un ordenador compacto: tiñas pantalla, teclado e impresora no mesmo aparello. Lin non hai moito que quen as segue a usar é Javier Marías, que sae a máquina por obra. É un ‘vicio’ caro, como xa o era daquela o seu principal consumible: a cinta. Pode que nalgún rocho, entre os libros de primeiro de Periodismo, aínda estea a factura de cando o meu pai comprou aquela máquina de escribir: custara 20.000 pesetas, 120 euros. Alguén me di que agora non che dan nin 60 por elas, aínda que se vas compralas a unha tenda de antigüidades igual che piden o dobre do que custou. Máis caro era, en proporción, o típex para os erros. Niso, na facilidade para corrixir, gañan os ordenadores. Noutras cousas perden: os teclados actuais non aguantan os golpes con saña, cando escribes con rabia polo que sexa, cabreado co mundo. Téñoo comprobado.