Posts etiquetados ‘cómic’

Suspensión

Mércores, 26 de Febreiro, 2014


A DIFERENZA dos artigos do domingo, os desta columna son máis creativos e nacen, moitas veces, de experiencias persoais levadas (na imaxinación) ao límite, que vén sendo iso de preguntarse “que pasaría se…” Sería por exemplo imaxinarse que tería pasado se un dinosauro me chega a atropelar cando estaba cruzando a Quinta Avenida un día de 1998, onde o imaxinario sería a miña estancia en Nova York. A iso de meter o irreal dentro dun contexto real (por exemplo, homes que voan), apelando á complicidade do público, chámano ’suspensión da realidade’: haina, mesmamente, cando aceptas como punto de partida dunha serie de televisión a presenza dun extraterrestre dentro dunha familia, por exemplo. En tempos, no suplemento cibernético dun xornal de Madrid tiñan unha sección na que espían as incorreccións científicas de moitas películas de ciencia ficción. E nalgunha edición en DVD de ‘Watchmen’ (baseada nun cómic que contén unha historia paralela á da humanidade a partir de 1940), un dos extras é un documental que aborda a suspensión da realidade. É un concepto que reflicte a evasión ante unha vida cotiá na que poucas veces ocorren cousas extraordinarias, non normais. O certo é que a suspensión da realidade, esperando algún suceso máxico, é algo que practicamos a diario: cando agardas pola parella ideal, cando cres que o coche te vai entender se lle berras, cando xogas á lotaría… mesmo cando votas.

ENGADIDO

A memoria fállame. Despois de redactado (e publicado) o artigo, descubro que, seica, o concepto non é suspensión da realidade, senón suspensión da incredulidade, que é a que prefire esa moderna Biblia chamada Wikipedia, que llo atribúe a Coleridge. Igual as dúas son válidas.

Mitos fóra!

Mércores, 12 de Febreiro, 2014


UN XORNAL deportivo está a vender as fins de semana unha colección de Mazinger Z en DVD, un formato inexistente cando se estreou a mítica serie en 1972 (en Xapón; en España, seis anos despois). Heidi, Marco e este robot xigante que conducía Koji Kabuto foron os que popularizaron neste país un xeito de facer cómic daquela descoñecido por aquí: o manga. A serie ilustra perfectamente un informe que se publicou estes días, que asegura que a memoria nos engana: que reconstrúe e adorna os feitos que vivimos e que mesmo insire acontecementos posteriores. Media España podería proclamar agora mesmo que Afrodita A, o robot feminino que acompaña a Mazinger Z, berraba “peitos fóra!”, pero seica non é verdade. Por internet hai páxinas que o demostran, e o fodido é que non hai xeito de refutalo, agás no improbable caso de que alguén teña na casa unha gravación daqueles tempos que o desminta: é o malo (e bo) do pasado, que non se pode volver a vivir. Tampouco recordaba eu que a serie tivera un final abrupto en TVE, pero así o lembrou na radio hai uns sábados J. Aurelio Sanz, autor dunha enciclopedia en dous tomos (nada menos) sobre Mazinger Z. Pero a serie creada por Gō Nagai ten algo máis actual: foi a primeira coa que se falou sobre a violencia en televisión en horarios infantís. Os que gozaron daquela violencia cando pequenos son os que non a consenten agora para os seus fillos, curiosamente… ou quizais por iso mesmo.

A novena

Mércores, 6 de Novembro, 2013

Unha persoa pouco forofa do cómic veume no meu último aniversario con ‘Ardalén’, novela gráfica que eu folleei esa mesma noite, de pé, sobre a vitrocerámica, como preludio dunha lectura máis demorada. É algo que fago moito co cómic: véxoo primeiro por riba, depenicando unha páxina aquí, outra aló e dúas acolá, e tempo despois xa o saboreo con calma. Adicto ao mundo da banda deseñada dende pequeno, a miña afección foi evolucionando dende aquela. Por exemplo, de cativo non entendía a Mortadelo e Filemón; de maior, parécenme maxistrais, e máis despois de descubrir os seus divertidos fondos (Ibáñez dixo algunha vez que lle encantaría dedicarse só a debuxalos). Pola contra, Astérix, que agora cambia de ‘pais’, é dos que nunca deixou de gustarme, como Mafalda e, sobre todo, o Capitán Trueno… ou era o Capitán Trueno e, sobre todo, Mafalda? O creador da contestataria nena, Quino, vén de publicar as súas primeiras viñetas a cor, unha delas, curiosamente, de aire sexual, sae, na edición de Lumen, na páxina… 69. E a Miguelanxo Prado, a quen vin debutar nas revistas de Toutain, naquela ‘Zona 84′ dos tempos de facultade, veñen de darlle o premio nacional por esa moi recomendable ‘Ardalén’. Hai tempo que as novidades do cómic me atraen tanto como as literarias en xeral. Hai anos, cando algúns os desprezaban considerándoos diversión para nenos, dicir iso sería unha blasfemia, pero hoxe xa somos moitos os que cremos que iso (tebeo, historieta, cómic, ‘chistes’…) é unha arte aberta a todo o mundo; a novena arte, para ser exactos.

(Na mesa, Ambrós, Eisner, Ferrándiz, Giménez, Goscinny, Gutiérrez, Linniers, Maroto, Mora, Otomo, Prado, Pratt, Quino, Uderzo, Vázquez)

A rosa de Sigrid

Martes, 18 de Setembro, 2012

HAI PAÍSES que se poñen de moda sen que quede moi claro por que, e de súpeto todo o mundo quere ir aí ou fala da súa literatura, da súa música, da súa economía… ou dos seus volcáns, como lle está a pasar a Islandia. O ascenso ao primeiro plano dun país que ten tantos habitantes como a provincia de Lugo comezou, precisamente, coa súa bancarrota económica, continuou con aquel volcán de nome impronunciable e segue con grupos musicais como o suxerente Sigur Rós (aínda que cante nun idioma inventado, ou precisamente por iso) e co último lanzamento da única escritora da que se está a escribir (case) tanto estes días como de María Dueñas: Auour Ava Ólafsdóttir. Penso todo isto mentres, precisamente, compro ‘Rosa candida’ (en latín, sen til), a anterior obra da islandesa. E cando estou a piques de flaxelarme por deixarme seducir pola publicidade, penso que a moitos habitantes deste sur cálido sempre nos atraeu, seguramente polo contraste, ese norte frío… Tamén ocorreu ao revés, que os viquingos, un pobo que sempre me fascinou e máis dende que descubrín que non levaba cornos (invento do cristianismo para recalcar o carácter ‘demoníaco’ deses homes do norte), chegaron ata preto de Compostela. En Islandia é onde algúns sitúan o imaxinario reino de Thule, e quizais de aí vén esa atracción que temos por ese país. E é que moitos medramos coas aventuras dun capitán que tiña unha noiva eterna que era raíña dese quimérico país. Como esquecer a Sigrid de Thule?