Posts etiquetados ‘cine’

‘Películas Alphaville’

Martes, 6 de Marzo, 2012

LA Sexta emitiu o domingo ‘El cocinero, el ladrón, su mujer y su amante’, unha desas que eu chamo ‘películas Alphaville’. O alcume é un recordatorio dunhas populares multisalas de Madrid, que nos oitenta, cando eu as frecuentaba, só pasaban cine en versión orixinal, escasamente comercial, e que tiña detalles como os folletos informativos de cada película, que podías coller na entrada, ou os pases de madrugada, nos que creo que foron pioneiros en España. Tamén tiña unhas butacas comodísimas, tanto, que nalgún sitio lin que as recomendaban para durmir: o cine que poñían ás veces facía moito por iso, e algunha noite teño oído ronquidos nas filas de diante. Eran películas en ocasións profundas de máis, por non dicir aburridas algunhas: non todo o mundo pode con Godard (director do filme que deu nome ao cine) ou Jarmusch, por exemplo, pero daquela, cando España levaba uns cinco anos intentando recuperar o que non puidera ver durante corenta, velas ou falar delas daba boa imaxe, de cultureta, de persoa á última en cuestións cinematográficas. Eran outros tempos; hoxe os Alphaville cambiaron de nome, non vai tanta xente ao cine, é complicado atopar películas que sorprendan, e Godard xa me parece tan insufrible como Garci. Pero foi nesas salas onde, grazas a Alain Tanner, coñecín unha ‘cidade branca’. E aínda hoxe, trinta anos despois de descubrila naquel cine, manteño intacta aquela fascinación por Lisboa.

En gris

Martes, 10 de Xaneiro, 2012

Néboa sobre o Anxo Carro

HAI afeccionados ao CD Lugo que se queixan dos seareiros de nova fornada, os que baixan ao campo agora e non antes, nos anos de supervivencia e partidos grises, como a néboa que cubriu o Anxo Carro na segunda parte contra o Toledo. En días como eses, hai que ter moita afección para baixar ás ribeiras do Miño e permanecer sentado durante 105 minutos de friaxe, e peor aínda cando ese húmido puré de patacas que vén do ceo (ou sobe do río) non che deixa nin ver o balón: “Vide para aquí, que alí non se ve”, berrábamos dende o fondo norte, que, ademais, era o sitio onde tiñan que atacar os da casa. A brétema é como unha vella amiga, que te abafa cando está preto de ti, co seu abrazo mollado, pero á que botas en falta cando leva tempo sen vir. Que sería de Lugo sen ese par de días (como mínimo) ao ano no que non vemos a dez metros? E posible que a néboa inflúa no carácter dos que habitan en cidades onde abunda. Non sei se haberá tratados sociolóxicos sobre iso (os de cidades neboentas son máis pegañentos? Máis pacientes?), pero o que si que hai é moita arte. Ás veces imaxino que pasaría se ocorre como naquel conto de Boris Vian (‘O amor é cego’) no que unha densa brétema cobre unha cidade durante semanas e a xente aproveita para entregarse ás paixóns máis desaforadas. Peor sería que nos pasara o que filmou John Carpenter, onde ‘A néboa’ (título da película) agocha cousas horrendas. Aí si que o pasariamos mal.

A luz de Alcaine

Martes, 18 de Outubro, 2011

NA véspera de San Froilán, a Academia de Cine española entregoulle a súa medalla de ouro a José Luis Alcaine. Este tanxerino (do Tánxer español; de Tetuán, segundo outras fontes) de 75 anos é o fotógrafo de ‘El sur’, unha das miñas películas favoritas de sempre. Ás veces penso que a miña fascinación por esta obra de 1983 do parco Víctor Erice vén da fotografía, esa luz da que é responsable Alcaine: cálida nos interiores, fría nos exteriores invernais. Con ese filme inacabado (que me fixo ler o relato orixinal de Adelaida García Morales, que termina cambiando o norte cántabro polo sur sevillano), descubrín a importancia da fotografía no cine. Como non lembrar os primeiros minutos, ese amencer que envolve a Estrella (Iciar Bollaín, daquela debutante e agora directora favorita do ‘noso’ Luis Tosar), no que a luz vai medrando imperceptible a inevitablemente en cada plano, algo tan difícil de captar para o ollo mecánico dunha cámara. A partir de Alcaine (‘Tasio’, ‘Amantes’, ‘Jamón, jamón’… ‘La piel que habito’) descubrín a outros do seu gremio: Storaro, Almendros, Nykvist… Son deses creadores ‘secundarios’ que, como os músicos (outro aspecto do cine que adoro), ás veces voan máis que a propia película. Non recordo o título do filme equis, pero da música, a fotografía… non logro esquecerme. Como ocorre en tantas outras cousas, ás veces os mandados, os que van en letra pequerrecha, son os que fan que o traballo saia adiante ou, en definitiva, que as estrelas luzan.

No cine

Martes, 22 de Febreiro, 2011

DESPOIS de ver (de esguello) na redacción a gala dos Goya, antollóuseme ir ao cine; había moitos meses que non facía iso, que tanto me gustaba nos meus anos universitarios, de ver unha película nunha pantalla desmesurada, a escuras, acompañado de descoñecidos e (polo xeral) en silencio. Vin a carteleira e optei por ‘También la lluvia’, imaxinando que, en vista do pouco éxito que tivera na gala do cine español, non ía chegar ata o fin de semana, como así foi. E resultou ser unha inmersión na triste realidade do cine en España (e pode que no resto do mundo). Era un día de entre semana e, para empezar, as entradas vendíanse no ambigú interior. E non é só que xa non haxa acomodadores, esa especie extinguida hai tempo, é que tampouco quedan os que cortan o tique. Dado que os proxectores son automáticos, por uns intres pensei que o multicine (creo que en España tampouco quedan as salas individuais de toda a vida) só era atendido por unha persoa, a rapaza que vendía os refrescos e as entradas. Pero non: había máis xente. Soubémolo cando comezou a película e a metade da pantalla quedaba desenfocada e ao final apareceu, previo aviso, un rapaz para subir á cabina de proxección e arranxar a cousa. A todo isto, na sala estabamos tres, e non vimos moita máis xente circulando polo cine. Pero como os amantes do cine en sala somos tipos masocas, decidín volver a pasada fin de semana, na esperanza de que recuperaran a gran gañadora dos Goya, ‘Pa negre’, que só estivo unha semana en novembro en Lugo (seino porque o mirei no arquivo do xornal). Pero a miña esperanza viuse frustrada: non a recuperaran. Oes, igual que en Vigo. Que sorte ser coma a cidade galega máis poboada!

Políticos e cregos

Venres, 7 de Novembro, 2008

O 'funeral' de 'Los muertos van deprisa'

Estes días vin na TVG un tráiler de Los muertos van deprisa, a película que Ángel de la Cruz rodou por etapas en Ribadeo. E chámame a atención ver ao comunista, descreído e anticlerical Delmiro de Padre Casares facendo neste filme, precisamente, de crego. No tráiler vese que Delmiro, ou sexa, Antonio Durán, ten curiosos compañeiros de oficio: o actual e o anterior alcaldes de Ribadeo, o nacionalista Fernando Suárez e o socialista Balbino Pérez Vacas, respectivamente. Os dous fan tamén de sacerdotes. Á vista de que Balbino foi en tempos concelleiro do Bloque, non sei se facer un chiste sobre as conexións entre o BNG e a Igrexa.

Un prado longo

Domingo, 5 de Outubro, 2008

Proxección de <i>Pradolongo</i> en San Marcos

Escoito por aí que Pradolongo xa é a película galega con máis espectadores da historia, podio do que supoño que desbancaría a Sempre Xonxa (aínda que a min gustoume máis Continental). E non podo evitar preguntarme que terá que ver en iso a Deputación de Lugo, que promoveu proxeccións públicas en toda a provincia. A última, por certo, foi o mesmo día da noticia.