7. Os verdes e bondadosos

UN REPASA as candidaturas [de Lugo] e bota en falta un clásico: os partidos verdes. Nestas eleccións, só se presentan na Coruña e Pontevedra; tamén en iso, polo visto, hai dúas Galicias: a desenvolvida e a atrasada, a verde que non ten Verdes e a menos verde que si ten Verdes. Con todo, o pasado venres varios grupos ecoloxistas galegos fixeron público un programa de goberno verde, que enviaron a todos os partidos. Non hai moitas eleccións, Os Verdes estiveran de actualidade en Galicia porque subscribiran un pacto co PSOE e con Esquerda de Galicia (chamábase así?), coa idea de plantarlle cara a Fraga. Foi todo un fracaso: o BNG adiantou ao PSOE (1997).

O que pasa é que non sempre un movemento social ben aceptado ten éxito cando se transplanta ña política. Penso, por exemplo, en Nunca Máis ou en Izquierda Unida. Esta naceu da afortunada mobilización contra a entrada na OTAN (perderon por un chisquiño), pero nin de lonxe conseguiu achegarse aos resultados daquel referendo (22 anos cumprirá o vindeiro día 12). Cos verdes pasa outro tanto: todo o mundo é máis ou menos ecoloxista, secunda docilmente as chamadas a reciclar e está cada día máis concienciado de que hai que conservar o medio, pero á hora de votar non ten en conta tal cousa. É como se dixéramos: iso está moi ben para a vida diaria, pero para a política, non. 

Evolución

Haille que recoñecer aos movementos ecoloxistas as súas achegas á política. Conseguiron que agora sexa obrigatorio falar do medio ambiente nos programas electorais. E mesmo temos unha ministra e un conselleiro de Medio Ambiente, de Ourense ámbolos dous. E da solta de panfletos polas rúas nas primeiras eleccións pasamos exclusivamente aos coches con megafonía. Os partidos pasaron, polo tanto, de contaminar o chan a contaminar acusticamente o aire. Aí si que hai evolución. 

Pequenos

Os movementos verdes guíanse, grosso modo, pola bondade cara o que nos rodea. Nas candidaturas de Lugo non figuran desta vez estas forzas verdes, pero si o Partido por un Mundo máis Xusto, que tamén se guía pola bondade, neste caso cos nosos semellantes máis desfavorecidos. Teño a sospeita de que lles vai pasar o mesmo que aos verdes: que todos somos moi solidarios, ábrensenos as carnes cando vemos as desigualdades (no Nadal, máis), pero non votamos nese sentido. Dende logo, as urnas electorais acaban cheas de traizóns.

Tags:

Comenta

*