O bastón

ESTE LUNS, chegando á Redacción, crucei cunha bandada de homes vestidos con impecables traxe negros agardando diante do garaxe do xeriátrico que temos a carón de onde traballo. Eran inconfundibles empregados de funeraria. Con eles había tres coches fúnebres e, claro, un cura que poñía a nota de cor (branco). Mentres esperaban, do edificio saíu unha muller, con uniforme de limpeza, que foi tirar unha soa cousa no contedor do lixo: un bastón. Era un deses que podes ver nas mans de calquera persoa maior, empezando polos meus pais. É algo que chega a ser parte dun a partir de certa idade, unha posesión moi persoal: coñezo xente que garda aínda o bastón dalgún dos seus defuntos. Pero quen morreu este luns no xeriátrico non tiña quen quixera esa vara de madeira como recordo… ou non tiña quen o quixera a el: aínda que a residencia é de pago, non se pode desprezar que alguén tamén a use para tirar aos seus vellos. O domingo, os da funeraria (outros, para outro morto) cruzábanse con varias persoas que ían a unha graduación universitaria vestidos como quen vai a unha recepción no palacio real. Outros días, o fúnebre mestúrase con algunha festa futboleira. Imaxes como esas danse frecuentemente: un podería pensar que é unha cousa triste ou chocante, pero o certo é que se trata dun evento do máis cotián: sempre hai alguén nacendo ou morrendo, algo que non sempre ocorre cando un quere.

Tags: , ,

Comenta

*