Turistas en C

ESTE luminoso Venres Santo incluíu dous C: Combarro e Campolameiro, por esa orde. Foron dous xeitos de facer turismo. En Combarro seica hai uns hórreos e unha paisaxe mariñeira moi interesante e fotoxénica… e digo seica, porque o único que se podía ver eran turistas e tendeiros vendendo con diminutivos. En Campolameiro hai un parque arqueolóxico (todo un descubrimento), un dos catro que ían constituír aquela gran rede que incluía un en Lugo que estaría adicado á presenza romana en Galicia. Ese parque lugués nunca se chegou a facer e algúns dubidamos de que cheguemos a velo, pero alí está, no documental que emiten sen interrupción no centro de interpretación deste parque dedicado á arte rupestre. Combarro, xa digo, estaba ateigado ata aburrir; Campolameiro, non. O primeiro forma parte de Poio, que se gaba nos carteis de ser “municipio turístico”. No fondo, por iso devecen moitos (se non todos) dos 314 concellos galegos. Vese en Fitur, feira á que todos acoden promocionando calquera cousiña distintiva, por cativa que sexa. Logo éncheseche a aldea, como en Combarro, e xa non sabes se felicitarte, porque conseguiches atraer xente, ou laiarte, porque os do lugar foxen. Pasa noutros sitios con C: Cebreiro e as Covas de Altamira, onde as visitas estaban limitadas ata hai pouco. É todo un dilema, porque os sitios para visitar son os mesmos… e as vacacións para facelo, tamén.

(Na foto, unha cadeira ¿agardando turistas? en Combarro)

Tags: ,

Comenta

*