Xoves, callos

Carne ao caldeiro na Rúa do Home Santo de SantiagoDURANTE moito tempo chamoume a atención que nos comedores escolares ou para estudantes puxeran paella os xoves. Sempre me intrigou tal cousa e anos despois descubrín que a orixe desa práctica indefectible estaba no libro de cociña da Sección Femenina, que debe de ser o texto polo que aprendeu a cociñar media España e non sei se mesmo Simone Ortega, autora do sucesor. Agora vexo en Santiago que a tradición marca ensaladilla os mércores e callos os xoves, unha comida que noutros sitios é habitual outros días. O bo que ten este tipo de costumes é que así podes elixir o que queres comer nunha data determinada, se es dos que te abonas ao menú do día. Porque moitas veces é tan difícil cociñar como saber o que queres cociñar (si, Mafalda tamén ten unha tira sobre as dúbidas da nai ao respecto). Por iso aconsellan escribir menús e cousas parecidas, que ademais é unha boa idea para ir ao mercado e non comprar o primeiro que atopas. Con todo, hai que recordar que sempre hai que ter algo de base. Non hai moito, Paco Lodeiro preguntáballes aos oíntes na radio que é o básico que ten que haber nunha neveira: uns ovos, un pouco de embutido… arroz, dicían outros… O contido dunha neveira é un bo reflexo do seu dono, e mesmo teño lido algún estudo friki sobre iso: un solteiro tena chea de cervexas; outros, de bebidas isotónicas, e algúns, do que nos acordamos e dános tempo a mercar.

Na foto, carne ao caldeiro, outro clásico dos xoves

Tags: ,

Comenta

*