Irmáns

UN PODE criarse á marxe dos seus irmáns, pero hai certas cousas (identidades, semellanzas) que nin a distancia disolve. Sabémolo todos os que temos irmáns, e máis se é dentro dunha familia numerosa. É curioso vernos de pequenos, cando a rivalidade persoal é unha característica inseparable de nós e as liortas continuas, a agresividade desaforada, a envexa sen matices acaban por desesperar aos pais. De maiores, algo diso mantense, aínda que van gañando terreo algunhas complicidades. Por exemplo, os meus machácanme coa idade: é unha das desvantaxes de ser o maior de seis. Eu contraataco dicindo cousas como que os nosos pais preguntáronme a min antes de pensar en telos. E os maiores en xeral puteamos aos pequenos dicíndolles que eles son adoptados, que recordamos perfectamente aquel (imaxinario) día en que viñeron do hospicio. Logo hai chistes e contos que só entendemos nós, e que os que chegan de fóra non entenden ata que non teñen máis trato. Hai tempo descubrín en Facebook o grupo ‘Solo yo puedo pelearme con mi hermano/a, vos le hacés algo y te mato’. É unha boa síntese da situación. Vén sendo un remedo de ‘É un cabrón, pero é o noso cabrón’, que debe de ser a inspiración do refrán que aconsella lavar os trapos sucios na casa… a casa, ese sitio onde a batalla cos irmáns (e os pais) xera odios, amores, alianzas, comparacións… a vida, en resumo.

(Na ilustración, dous dos irmáns máis famosos, Caín e Abel, en versión de Tintoretto)

Tags: ,

Comenta

*