Máis paraugas

AQUEL paraugas estampado, tan metrosexual el, que comprei na primavera de 2010 (ou iso di o arquivo) acabou por ser malo. Así que dende hai un tempo ando con paraugas publicitarios, deses que regalan nas tendas: se rachan, doerame menos que se o fai un que me custou unha cantidade de tres díxitos, adquirido nun comercio especializado. O que pasa é que non é doado levar un paraugas publicitario. Hainos discretiños, cun logotipo mínimo, como o da miña óptica, pero tamén os hai rechamantes, deses cos que pareces un home anuncio: son para xente con carácter ou desinhibida. Logo están os que tes que explicar: un dos que teño, por exemplo, sobreviviu á tenda de roupa íntima na que mo regalaron tras unhas compras de Reis. A tenda pechou hai anos, pero o seu logo aínda non se borrou do meu paraugas, así que sempre hai quen pregunta de onde saíu. Neste tipo de obxectos hai mensaxes e mensaxes. Ás veces, non só anuncias a marca, senón que tamén te anuncias a ti: un paraugas co logo da tenda oficial do Museo de Mucha (Praga) ou das Galeries Lafayette (París) está dicindo que ti estiveches neses sitios. Claro que isto último non é sempre certo, porque non hai que desprezar ese vicio que teñen os paraugas de extraviarse ou quedar en calquera sitio. Pero aínda así cumpren o seu obxectivo: dar publicidade á marca… mesmo cando os seus delicados ‘cadáveres’ empezan a encher as papeleiras da cidade.

(Na foto, uns paraugas sen publicidade en ‘Enviado especial’, de Hitchcock, imaxe tomada do blog I’m Mr. Kaplan).

Tags: , ,

Comenta

*