O 0,7

ALGÚNS dos meus maiores non acababan de entender que os gobernantes españois anunciasen investimentos e convenios con países menos desenvolvidos, cando en España tamén había miseria nas rúas. “Que llo dean aos pobres de aquí!”, protestaba a miña avoa. Este pensamento nin é exclusivo dela nin anticuado, porque aínda hoxe o vexo nalgún cibercafre que se agocha detrás do (suposto) anonimato de internet. En España houbo polémica cando algún goberno anunciou que lle dedicaría o 0,7 por cento dos Orzamentos á axuda ao desenvolvemento. Os críticos falaban de ‘boísmo’, ese concepto que agocha unha censura baixo un eloxio. Certo: soa estraño iso de axudar aos desfavorecidos doutro país cando aquí tamén os tes, pero casos como o de Teresa Romero e esta crise do ébola deberían facernos reflexionar. Se o misioneiro que llo transmitiu a ela estivera traballando en Alemaña ou calquera país da UE, fixo que a ninguén se lle ocorría repatrialo para coidalo aquí. Pero, claro, estaba nun lugar con hospitais mal dotados, nun país que vén sendo un deses irmáns cativos aos que os irmáns maiores (os países máis desenvolvidos) deixan á súa sorte. Algúns acalan a súa conciencia con caridades urxentes, como a colecta do Domund ou ingresando nesas contas que se abren cando hai algunha desgraza maior (por certo, estamos en tempada de furacáns), pero casos como o de Romero deberían facer que nos decatemos de que o que non fagamos no presunto terceiro mundo acabarémolo pagando neste primeiro no que seica vivimos.

Tags: , , , ,

Comenta

*