A reacción

TIVEN un director que dicía que lle gustaba a Semana Santa dos tempos de Franco porque na radio poñían música clásica, cando non simplemente sacra. En cambio, para min, que no tardofranquismo era un neno de EXB, a Semana Santa era un tempo escuro e triste: estabas de vacacións pero na tele só había procesións; na radio, música clásica, e nas rúas ou comercios pechados ou uns desfiles nos que xentes coa cara tapada acompañaban a unhas imaxes tremendas e doridas. E se a túa familia era especialmente relixiosa, na casa tiñas prohibido dicir unha palabra máis alta ca outra. [Iso ocorría, xa digo, se a túa familia era especialmente relixiosa… ou temerosa. Daquela dicíase “temerosa de Deus”, aínda que agora sospeito que era máis ben “temerosa da murmuración”. Naquela España na que ata as cidades tiñan mentalidade pechada e rural, cando non aldeá, era importante non dar de que falar.] Cando empecei a facer vida independente, pasei de todo. Despois, cheguei á sección de Local deste xornal e nunca a tantas procesións e misas tiven que asistir, por razóns informativas. Alí foi onde aprendín a mirar eses actos relixiosos co mesmo respecto que merecen os nosos maiores e a súa fe, á marxe de que creas ou non nela. E así, dende esa distancia respectuosa, é como acabas por intuír de onde procede este distanciamento da sociedade actual cara á Semana Santa, e se os nenos da miña xeración tiñamos que saber por narices que celebraba a Igrexa católica neses días, os de agora igual nin saben para que vale unha catedral. Pero iso, penso, é a reacción dos seus maiores cara a ese tempo da súa infancia franquista no que, en plena primavera, tiñan que vivir unha semana lóbrega, non de recollemento, senón case de medo.

(a parte entre corchetes caeu da edición impresa debido a ese gran inimigo do xornalista impreso: o espazo)

Tags: , ,

Comenta

*