Escuridade rota

MÁIS dunha vez me ten pillado a noite no monte, nalgún carreiro (na concorrida estrada de Ombreiro, por exemplo) con pouca luz. Preocúpaste o xusto, porque só te arriscas a iso en sitios que coñeces e, de todos xeitos, sabes que estás a menos de dez ou quince minutos dunha luz. Fagas o que fagas, todos os bosques desembocan nun farol. Nalgunha noite de coche teño visto carballeiras perfectamente iluminadas sen nada que xustifique esa luz nocturna. Cando eu era pequeno, na miña aldea non podías andar pola estrada (que era a nosa rúa principal) sen un foco; agora, case podes ler un xornal á luz dos farois. O alumado público é unha das obrigas que teñen os concellos, segundo a lei que regula a súa actividade dende hai 29 anos. É un servizo que simboliza a importancia dun sitio (non vives nunha aldea sen luz) e que dá seguridade aos seus habitantes. O que pasa é que ás veces abusamos. Habería que preguntarse se tanta luz nocturna é a responsable de que cada xeración trasnoite máis que a anterior. En cambio, con nós viven outros seres vivos que non necesitan luz nin para vivir nin para orientarse na escuridade, senón todo o contrario. As lámpadas son un xeito de defendernos da natureza, moito máis poderosa ca nós; ao fin e ao cabo, somos seres fráxiles e con medo á escuridade dende que nacemos, dispostos a crear luz para espantar as sombras do armario da nosa habitación infantil.

(Na imaxe, un caneiro do río Miño en Lugo fotografado nunha noite de 2011. A imaxe está aclarada: a orixinal é máis escura)

Tags: ,

Comenta

*