E se chove?

VEXO a unha muller cun paraugas pechado no brazo nunha mañá solleira e non podo evitar simpatizar con ela. Sospeito que lle pasaría o mesmo que a min nestes días outonais que amencen grises e o teu meteorólogo interior non dá intuído se vai chover ou non. Por se acaso, colles o paraugas, e a mediodía, cando a néboa desaparece e queda un ceo azul impoluto, descóbreste cargando cun traste molesto. Na axuda dos dubidosos viñeron os pregables, cada día más pequenos, que podes agochar nun bolso mediano. Claro que os pregables, sobre todo os máis cativos, teñen un gran inimigo, o vento, así que ás veces non che queda máis que cargar cun armatoste que non podes recoller e que é propenso a quedar esquecido nalgún sitio. Os paraugueiros, sobre todo os de locais públicos, son eses recipientes que se van enchendo de pezas que ninguén sabe de onde saen pero que ás veces, en caso de chuvasco inesperado, resultan ser un remedio de emerxencia. Son uns depósitos que semellan ter unha vida allea aos humanos: alí parece que os paraugas medran por si sós e ás veces o que ti levabas cambiou de tamaño e cor. Outra opción, claro, é saír sen paraugas e arriscarte a que te enchoupe a chuvia; logo chegarías á casa e sacudiríaste como, por exemplo, os cans. Claro que esa idea non sería ben aceptada por todos, e menos no teu lugar de traballo. Vai resultar que o paraugas é o que distingue a un animal irracional dun racional.

POST SCRIPTUM

Non podo esquecer unha gran frase de Ramón y Cajal sobre os paraugas:

“O máis difícil de chegar a ser sabio son os detalles. Hai que aprender a ser distraído, esquecer o sombreiro, saír con paraugas os días de sol, mollar a pluma no frasco da goma… Iso é o verdadeiramente difícil, porque non se pode estar en todo”.

Tags: , ,

Comenta

*