Máis alto

VAS NO coche, empezan a emitir na radio unha canción que che gusta e sobes o volume case sen pensalo, e veste a ti mesmo seguindo a peza con voz desaforada. É mellor que iso ocorra en vías interurbanas: se o fas en cidade, nos semáforos mirarán para ti con cara de “este está tolo”. É fascinante ese costume humano de tentar superpoñerse a algunhas manifestacións artísticas, sexan faladas (algúns seriamos quen de recitar diálogos de cine cos silencios incluídos) ou, como é o caso, cantadas. É como se quixéramos aprehender algo do espírito desas creacións, ou como se desexásemos entrar en comuñón co autor. Algo disto último hai nos concertos, ou nos grupos de rapaces que ves cantando en calquera sitio, nun coro case perfecto, o tema de moda. Soen ser, repito, rapaces, porque a medida que medramos gañamos en vergoña, non vaia ser que o veciño veña petar na porta porque puxeches moi alto o cedé de Barbarian Prophecies. E así, entendo a ese cantante ao que oín confesándolle a un neno fan que, cando se esquecía da letra, volvía o micro cara ao público, “que seguro que cha saben e a cantan por ti”. En Lugo seica pasou algo así con algún coñecido rockeiro, salvado da desmemoria polos asistentes. Pero para solucións radicais, un amigo de Pontedeume, que pinchaba nunha discoteca nos anos 80 en Madrid e avisaba de que “cando os clientes empezan a cantar a coro, eu subo a música”.

POST SCRIPTUM:

Naqueles anos 80, coñecín unha discoteca en Madrid que remataba con Wagner, pero era máis enxebre como o facía o rapaz de Pontedeume, Javier, que pechaba as noites (ou as mañanciñas, que nunca se sabe), facendo patria con ‘Fai un sol de carallo’. Por suposto, todos os que quedabamos, galegos e non galegos, desgañitábamonos cantando o que agora é un clásico.

Tags: ,

Comenta

*