As lombardas

NAQUEL supermercado de Ourense tiñan unha hortaliza pouco habitual, e máis daquela, hai máis de vinte anos. Imaxinei o que era pero pregunteille á dependenta para confirmar, e ela contestou: “É un repolo vermello que trouxeron esta mañá”. “Lombarda”, repliquei eu. Moito despois, hai dous ou tres anos, nun supermercado da mesma cadea, pero xa no meu actual barrio de Lugo, atopei lombarda en tiras e en bote. Resultou un produto moi práctico para as miñas ensaladas, e volvinme un consumidor habitual. Pero antes deste verán desapareceu dos estantes e xa non volveu. Atopei o mesmo produto, de igual marca, noutro establecemento da mesma cadea en Lugo e nun hipermercado de Vigo, o que significa que non deixaron de fabricalo. Supoño que algún xerifalte vería algún informe que avisaría de que no barrio só hai un consumidor do produto, polo que non paga a pena seguilo traendo. Igual é que xa levo demasiados anos consumindo (desde que nacín, para ser exactos), pero non é a primeira vez que quedo orfo dalgún produto ao que me acostumei: dende champús a lavavaixelas, pasando por algún alimento non fresco, como conservas ou lambetadas. O malo neste caso non é renunciar a algo ao que te afixeches, senón o tedioso proceso de volver a probar ata que atopas algo que te gusta. Podería pensarse que as empresas eliminan ou cambian produtos para adaptarse aos gustos da sociedade, pero penso que moitas veces é a sociedade a que se se ten que axustar aos desexos das marcas.

Tags: , ,

Comenta

*