Experto en hospitais

É PREOCUPANTE que empeces a coñecer os trucos dun hospital. Miras con suficiencia ao que chega, por exemplo, a sacar sangue para unha análise e anda despistado, pero no fondo o triste non é que el non saiba que ten que pasar pola recepción, entregar papeis e agardar mirando para unha pantalla, senón que ti xa agardes diante da recepción. E hai auténticos expertos. O vello Xeral  de Lugo era máis manexable, mesmo lle debuxaron unha liña azul de referencia: siga a raia e ao final estará en consultas externas. No Hula, a cousa é máis moderna, pero as esperas son as mesmas, aínda que agora teñen algo de supermercado: é como agardar na cola da carnicería ou da peixaría a ver cando che toca. E logo todo é cuestión do uso: por exemplo, saber se é mellor aparcar ao fondo ou no centro, onde está o caixeiro para pagar… Demasiado coñecemento inútil; mais a túa memoria, sempre selectiva, recorda o que lle apetece: se vas dous días seguidos, porque por exemplo tes a alguén internado, chegas a saber por onde entrar fóra de hora, pero un ano despois seguro que o esqueciches. A min pásame coa miña consulta anual do meu médico, que realmente escribo isto para recordar cousas (prescindibles) como que os números das súas citas van de cinco en cinco. E escríboo mentres agardo a que saia o que está dentro, porque hai algo que non cambia e que é inesquecible: que a hora para a que estás citado nunca é a de entrada.

Tags: ,

Comenta

*