A memoria e as bágoas negras

XA ESCRIBÍN, creo, que me gustan as estrañas relacións que establece a memoria. Proust chegou a facer sete libros a partir dunha desas ligazóns. Estes días, a miña memoria ligou unha catástrofe, unha nevarada, un piano e o hotel Inglaterra da Habana. O piano é o de Bebo Valdés, a quen vin en Lugo no seu concerto do 26 de febreiro de 2005. Tiña entradas desde días antes, pero case non dou chegado: esa mañá, eu estaba na costa, onde ese sábado nevara preto do mar. E cando volvía cara a Lugo, atopeime A Xesta atrancada pola neve: abriunos paso a comitiva oficial (a ministra Espinosa, o subdelegado Otero) que participara no funeral pola catástrofe do Siempre Casina, un naufraxio que constitúe unha das informacións máis duras que nunca cubrín. Por aqueles anos, a Bebo sacárao do esquecemento ‘Lágrimas negras’, o disco que fixera a medias con Diego O Lagostino (así pon El Cigala o tradutor automático), e por iso estes días algún xornal publicou que o finado Valdés era o coautor de ‘Lágrimas negras’. É unha auténtica animalada, porque Bebo tiña once anos cando Miguel Matamoros compuxo esta marabillosa peza. Na casa tamén teño a versión de Compay, pero a miña preferida segue sendo un directo, non o do Gustavo Freire, senón o da pequena orquestra que tocaba no hotel Inglaterra (veciño do Centro Galego) cando estiven na capital cubana. É o que ten a memoria: caprichosa nas ligazóns e nos gustos.

Tags: ,

Comenta

*