O xogo das voces

DESDE QUE cambiei de operadora, teño unha voz nova na casa e agrádame: é de muller de idade intermedia, sen acento e, a verdade, de pouca conversación: limítase a dicir se teño ou non mensaxes. Iso si: agradécese que non tolee cando teño moitos nin chore no caso contrario. Outras veces, a voz que vén polo teléfono é ferinte ou cabreante, como cando te chama alguén que ten serios problemas coa estrutura sintáctica do castelán ou calquera dos idiomas oficiais de España, ou cando ten ecos metálicos, de voz enlatada. Enténdanme: sei que a voz que me di o das chamadas perdidas está pregravada, pero a operadora molestouse en que non soara moito a lata. Algunha vez pensei en escribir algún conto ou así, pero xa hai mil historias (moitas, de Nadal) sobre xente solitaria que chama a un contestador para oír algunha voz, ou que fala co teléfono da esperanza polo mesmo. Tampouco é orixinal o de poñerlle imaxe á xente que oes máis que ves (prometín citar a unha delas, a agradable Mónica, da redacción de Santiago), un xogo que depara sorpresas e ten algún risco; por exemplo, dicirlle a alguén: “Pola voz parecías máis novo”. Claro que máis arriscado é que se popularicen as videochamadas: cando collas o teléfono terás que estar presentable (non poderás mentir cando te esperten) e, sobre todo, facendo cousas que non che importe que vexan outros. Por agora, aínda estamos a salvo.

Tags: ,

Comenta

*