A parentela

ÁS VECES enléome cos parentescos, non no sentido complicado das adiviñas (podo casar coa irmá da miña viúva?), senón porque algúns nunca os probarei (agás milagres que nos fagan vivir máis de 120 anos, dificilmente serei tataravó), e outros, levoume anos entender. Este é o caso dos sobriños netos, un parentesco para min case tan exótico como o de chozno (en castelán, fillo do tataraneto), e case tan complicado como eses eufemismos para a parella cando non vivides xuntos (noiva? moza? rapaza?) ou cando si o fas pero non hai papeis (parella? compañeira?). Pero hai outro que, na Galicia tradicional, tenme subxugado, que é o de ‘sobriña de casa’. Normalmente feminino, vén sendo un recordo desa tradición rural de reservar a unha muller para o coidado dos maiores. Tamén no rural, ‘sobriña’ era, en tempos, o eufemismo para referirse ás mozas dos cregos (e en xeral a calquera dos seus desprestixiados descendentes), que son homes obrigados ao celibato. E no cine vese o uso que se dá ás ‘primas’: Julia Roberts, prostituta, pasa por selo de Richard Gere, empresario, en ‘Pretty woman’, por exemplo. E hai algunha novela dun escritor que está de bicentenario que tamén fala de curmás inesperadas. Os primos, moitas veces, son eses familiares cos que só mantés contacto en vodas e enterros, eses momentos en que te decatas do longa que pode chegar a ser a familia: menos mal que ás veces está ben lonxe.

Tags: ,

Comenta

*