Fragas fraguadas

ANDAN nas teles nacionais emperrados en que en Galicia hai unhas fraguas no Eume. Pensarán que é unha desas neuras deses galeguiños tan raros, que falan un idioma distinto e que viven nun país húmido e cheo de marisco, e que decidiron poñer ferrerías no medio dun bosque; igual algún pensou que esas supostas fraguas foron as causantes do lume, ou igual pensaron que Fraga só é o apelido dun político falecido. Cheguei pensar que sería un problema de precariedade laboral: do típico bolseiro que ten que facer cen informacións en vinte minutos e que nin ten tempo para coidalas nin hai ninguén que llas revise. Porque outra explicación é a falta de vocabulario, que a palabra ‘fraga’ existe en castelán, aínda que no idioma veciño ten menos riqueza arbórea (remite a ‘breñal’); hai un estudo feito a partir de Google Books que demostra que os humanos cada día usamos menos palabras. Este luns, un compañeiro asombrábase coa palabra (compartida polos dous idiomas) ‘cínife’, que era, por exemplo, o único xeito en que a miña avoa se refería aos mosquitos. Pero, volvendo ás fraguas da tele, outra das explicacións é ese habitual desprezo polo descoñecido, diferente ou, como é o caso, que está lonxe: iso que nos fai preguntar se Sidney está a carón de Melbourne (si, 876 quilómetros mediante). O descoñecido sempre dá algo de medo, pero realmente hai cousas máis perigosas: a falta de choiva (no país húmido e cheo de marisco) ou o lume.

Tags: ,

Comenta

*