Os nenos de sempre

XA empecei a mirar os catálogos de xoguetes deste ano. E mentres recordo ese lugar común de que “os nenos non son como os de antes”, nos coloridos folletos (coñezo a algunha pequena que ten o do El Corte Inglés como libro de lectura todo o ano) vexo cousas estrañísimas pero tamén personaxes que recoñezo aínda que non frecuente, por exemplo Bob Esponja: xa saben, eu son deses que di que ve os debuxos por coñecer aos nenos, igual que hai trinta anos os homes lían o ‘Playboy’ ou o ‘Penthouse’ polas reportaxes! Moitos din que o facedor de cangreburguers é “ás veces moi para adultos”, cousa que eu tamén penso en ocasións, ata que me decato de que non é para tanto. Ese suposto ‘surrealismo’ ou os chistes para enterados (unha cousa moi de Pixar) remítenme, por exemplo, ao debuxo animado máis antigo que vin, un dos anos 30 (Hanna Barbera? Warner Bros?) no que se cruzaban dous avións no aire e os pasaxeiros saudábanse polas fiestras, como nun tren, ese medio de transporte que os nenos de agora están chamados a descoñecer, agás se viven en cidades con metro. Ou sexa, que o ‘surrealismo’ dos debuxos (“suspensión da realidade” ou algo así, dirán os estudosos) é o de sempre, igual que os pequenos manteñen tradicións dos seus maiores, aínda que non o pareza. Dende as ventás da miña casa, no parque infantil que teño diante, vexo non só plátanos perseguindo a nenos na hora da merenda, senón tamén bambáns usados coa barriga e non co cú, e, por suposto, ao tobogán súbese pola rampla, como debe ser; como sempre se fixo. Pero a mellor evidencia de que a infancia non cambia tanto son eses avós que nun minuto pasan do “Non hai quen entenda aos nenos de agora” ao “es igual que o teu pai (ou nai) cando tiña a túa idade”.

Tags: ,

Comenta

*