A caixa dos olores

DURANTE UN tempo pensei que algún dos meus veciños fumaba no ascensor. Como é un deses que se pecha cando está inactivo, a cheirume quedaba dentro e golpeábache o nariz cando ías collelo. Despois, cando eu deixara de fumar e o meu olfacto recupera a finura, caín na conta de que a culpa podía ser da roupa: non fai falta fumar para que cheires a tabaco, como sabían moi ben todos os camareiros e usuarios de cafeterías antes da lei antitabaco (para cando unha lei  antifritanga?) e como souben eu cando na casa me consideraban fumador anos antes de acender o primeiro cigarro. O ascensor é un bo resume de cheiros. Como teñas na veciñanza a alguén que cociñe como Deus, podes flipar cos aromas dos cocidos e os asados que se expanden pola escaleira e quedan atrapados no ascensor. Pero ás veces a cousa engana: outra vez cheguei a pensar que algún neno estreaba cada día un xoguete de goma, polo recendo que atopaba no elevador á hora de xantar. Ata que un día topei cunha veciña e descubrín que a agradable e evocadora fragrancia era produto da combinación dun perfume e a súa pel, que xa saben que todos os seres humanos ulimos diferente. Por sorte, na casa non hai ‘tigres’ e sen dúbida o mellor é cando os bos días do ascensor veñen ben acompañados, sexa cos efluvios de calquera xel de ducha ou o inconfundible recendo a fresca colonia infantil. Con iso acordas mellor que con calquera programa espertador da radio.

Tags:

Comenta

*