Un día antes das violetas

AS COINCIDENCIAS son un bo xeito de recuperar cousas que tiñas esquecidas. A semana pasada, lin nalgures que se vén de editar un disco con pezas cantadas en directo por Evangelina Sobredo: é un deses típicos lanzamentos para seguir espremendo, de cara ao Nadal, un filón do que xa debe de quedar pouco 35 anos despois da súa morte. E vou e póñome a escoitar algo dela e decátome de que o fago nun mes, novembro, que honra, o día 22, a Santa Cecilia, que é, precisamente, o sobrenome que esta viaxada e rebelde filla de diplomático escolleu para cantar naquela gris España dos setenta. Aínda que o día de novembro máis vencellado a Cecilia é mañá, como os que xa temos certa idade sabemos (ía escribir “todos sabemos”, pero Nacho G. acaba de dicirme indirectamente que debo modernizar as miñas músicas), aínda que non regalemos ramiños de violetas. Cecilia, que tería cumprido os 63 o pasado día 11, morreu cando volvía de actuar nunha mítica sala de festas galega, a Nova Olimpia de Vigo. Faleceu antes dos trinta, igual que a cortesá que inspirou a Dumas para ‘A dama das camelias’ e a Verdi para ‘La traviata’, que nesta ópera se chama, precisamente, Violetta. O mundo das artes está cheo de xente que morreu nova (James Dean, Kurt Cobain, Nino Bravo…), na súa plenitude creadora, e un nunca sabe se son lembrados porque eran bos ou porque non lles deu tempo a pasar esa fase de perda de crédito (e creatividade e ganas) que vén ás veces aparellada coa idade.

Tags: ,

Comenta

*