Descoñecidos

UN MEDIODÍA de hai moitísimos anos, cando eu traballaba na Coruña, tropeceime nos Cantóns cunha rapaza de beleza anxelical, á que non cheguei falar. Recordo que daquela deixárame impactado, aínda que hoxe non son quen de recordar, por exemplo, se era loura ou morena. Cando, semanas despois, o comentei na casa, a miña nai dixera algo así como “ai, eses descoñecidos que atopas e nunca volves ver!”. Esta semana acordeime do suceso porque me decatei de que cada día, no camiño entre a casa e o traballo, cruzo cunha morea de descoñecidos que xa se me fan coñecidos. É consecuencia de ter uns horarios fixos. Así, a mediodía paso a carón de xente que vai pintada como unha porta, ou algún home (sempre o mesmo) que leva a filla ao colexio, ou unha señora con neno que me recorda a unha antiga compañeira da facultade. Hai unhas tardes, cruceime con esta última na Ronda, e quedou ollando para min con estrañeza: lóxico, porque era a primeira vez que nos víamos fóra da nosa rúa, que é onde nos cruzamos habitualmente a mediodía. É xente á que non saúdas, porque o único que tedes en común é que compartides o mesmo espazo uns segundos cada día. E, ademais, imaxínense a curiosa situación que se pode dar se quen vai contigo pregunta quen é ese a quen saúdas: pois non sei, responderás sinceramente… e, sinceramente, quedarás como un parvo.

Tags:

Comenta

*