Archivo de ‘Eleccións’ Category

Electuras – En stand-by

Domingo, 31 de Maio, 2015

E de súpeto, desapareceron algúns políticos. Por exemplo, de López Orozco non se soubo nada dende a noite electoral ata que o xoves compareceu ante a prensa porque foi visitalo Jaime Castiñeira. O alcalde en funcións volveu aparecer o día seguinte, nun acto nesta casa. Ese estado de espera no que se instalaron moitos chegou mesmo ata algún organismo, que rebaixou o seu ritmo de produción de comunicados. Curiosos estes stand-by. Pregúntome se nalgures soará esa música intranscendente e coñazo que te poñen mentres agardas a que te pasen dunha centraliña a unha extensión telefónica.

Electuras – Pelexa frustrada

Sábado, 30 de Maio, 2015

Tantos ríos de tinta se verteron sobre o candidato do PP á presidencia da Deputación de Lugo e ao final os resultados convertérono nun debate inútil. Que se Elena Candia, que se Raquel Arias… mesmo o colega Ramudo chegou a insinuar unha terceira vía (que cadraba con Agustín Baamonde, deputado autonómico, exalcalde e concelleiro reelecto en Vilalba). E ao final, nada. Candia conseguiu unha axustada vitoria, despois dun demorado reconto, e logra á terceira a alcaldía de Mondoñedo, e Raquel Arias non tivo problemas para saír elixida na lista encabezada por Luis Fernández Guitián en Sober. Pero de nada valeu a loita, porque semella que (agás encontrón tremendo) se vai repetir sen problemas o pacto socialnacionalista para seguir co-mandando a Deputación de Lugo catro anos máis.

Agora a rumoroloxía asegura que Arias vai renunciar á acta no concello do que foi alcaldesa, para poderse seguir dedicando a dirixir a delegación da Xunta en Lugo. O ano que vén toca comicios autonómicos: volverá a haber movementos?

Electuras – Sarria, amantes de baile

Venres, 29 de Maio, 2015

Elección tras elección, os sarriaos están afeitos a corporacións complicadas e mandatos intranquilos, a vaivéns que poden ser sorprendentes, mesmo de persoa dubitativa. Foi irse do PP Arturo Corral Guitián, alcalde sempiterno, e comezou o baile. Fago memoria:

1999. Gaña o PP, pero goberna o PSOE (Claudio Garrido) co apoio do partido de Arturo Corral. É concelleiro de Urbanismo un recén chegado á política, José Antonio García López.

2003. Gaña o PSOE, pero goberna o PP (con García López) co sorprendente voto da nacionalista Sabela Caldas.

2007. Gaña o PP, pero goberna o PSOE (Claudio Garrido) cun tripartito.

2011. Maioría absoluta para o PP. Alcalde: outra vez José Antonio García.

2015. Haberá un goberno de polo menos tres partidos… ou non… ou vai ti saber!

Electuras – O mapa

Xoves, 28 de Maio, 2015

O Telegrama sobre o demorado (porque vai con atraso e porque vai amodo) dáme pé para iniciar unha serie de posts sobre o que deu de si a xornada electoral, na que houbo cousas ben curiosas. Vounas chamar electuras, un palabro que xorde de xuntar as palabras ‘electoral’ (tamén me vale ‘eleccións’) e ‘lectura’. E unha das primeiras consecuencias é o mapa.

Xa nos tempos de Francisco Cacharro se falaba do ‘cinto vermello’ de Lugo, para referirse a eses concellos, nomeadamente da Montaña (Cervantes, Negueira de Muñiz, Pedrafita do Cebreiro, daquela As Nogais) que se resistían ao dominio popular e eran gobernados polo PSOE, ese partido ao que todos os medios atribuímos a cor vermella nos gráficos. Este 24-M, o cinto agrandouse, porque se pode ir dende O Incio ata Trabada (a última incorporación) bordeando a fronteira con León e Asturias pisando só concellos do PSOE. Quedan fóra tres que en tempos foron deste partido, Folgoso do Courel, Triacastela e o devandito As Nogais, e incorporánse outros que nunca o foron: Ribeira de Piquín, Lourenzá e a devandita Trabada.

Demorado reconto

Mércores, 27 de Maio, 2015

COA RENOVADA teima por demoler a Transición, volve o runrún de que España vive nunha democracia imperfecta. Abofé que non temos a soleira de países como o Reino Unido, Francia ou Estados Unidos, que foron avanzados en deixar falar ao pobo. Pero hai momentos nos que sentes certo orgullo patrio cando te comparas con esas democracias avanzadas. No Reino Unido, por exemplo, onde teñen un sistema electoral endiañado, o reconto pode prolongarse ata o mediodía do día seguinte, como vimos de ver. En Irlanda, escrutar unhas papeletas cun ’si’ ou un ‘non’ levoulles case un día. Nas eleccións presidenciais de Estados Unidos, os resultados que imos coñecendo na madrugada son enquisas e prospeccións das teles, non os oficiais. Así que podiamos presumir do noso sistema de reconto… ata o 24-M. Saben que aínda hai concellos (Mondoñedo, Tui…) onde a web de Interior non ten o resultado final? Saben que o reparto das deputacións non o meteron ata o martes, e por vía pdf? E pensar que chegamos a exportar o noso sistema de reconto. Mercaríano desta volta nunha tenda de saldos?

Fe-li-pe!

Mércores, 28 de Xaneiro, 2015

ESTE 25-X grego faime recordar, salvando as distancias, aquel 28-O español de 1982. A contundente vitoria da esquerda (daquela, o PSOE) estaba cantada e os españois dividíanse entre os que a agardaban con esperanza e ilusión, porque ía ser algo diferente, e os que o facían con temor e sacaban a pasear os fantasmas da guerra fría, dos soviets e das chekas, cando non do máis recente 23-F. En Grecia pasa algo semellante estes días. O certo é que en España aquela non foi a única vez en que o pobo, farto, decide reclamar un golpe de temón, sexa pola corrupción (1996), polo pánico terrorista (2004) ou pola inseguridade económica (2011). A pioneira vitoria de Felipe González aquel xoves (si, daquela votábase entre semana) de 1982 foi acollida por Diario 16 (1) cunha gran foto do líder do PSOE, o antetítulo (1) “González foi vitoreado” e o título en maiúsculas “PRE-SI-DEN-TE”; así saía na edición de tarde (1) do día 29. Na mesma xornada electoral, o xornal El Alcázar (1) avisaba, apocalíptico, de que España estaba a elixir entre a Otan e o Pacto de Varsovia (1). Foi premonitorio aquel titular do xornal dirixido por Antonio Izquierdo, porque foi González o que, tres anos e pico despois, nos meteu… na Otan. Daquela, a esquerda supostamente radical que ía queimar igrexas xa se pasara ao pragmatismo, ese que confiren os despachos do poder. A vitoria de Syriza tamén me fai recordar iso.

(1) Si, daquela había esas cousas

ENGADIDO

Postos a recordar, non podo esquecer outra ligazón entre aquel PSOE e esta Syriza. Foi un Goberno de Felipe González o que nos meteu na Otan. Naquela campaña contra a integración plena na Alianza Atlántica xurdiu unha coalición de grupiños de esquerda, liderada polo PCE, que, despois do referendo, agrupouse baixo a marca Izquierda Unida. E Syriza ten recoñecido moitas veces que a súa inspiración foi, precisamente, esa Izquierda Unida.

A foto que ilustra este post está tomada da web de El Mundo; o meu arquivo de papel desa época aínda non está dixitalizado :-)

Máis políticos na periferia

Martes, 1 de Abril, 2014

CO que caeu esta semana, en que a merda choveu, en maior ou menor medida, sobre todas partes, a un xa non lle estraña que os cidadáns se estean pensando moi seriamente se seguir confiando na clase política que coñecen. E tampouco é de estrañar que xurdan formacións, tanto nos límites do sistema como fóra del, que aspiren a capitalizar o voto dos descontentos. Iso é tan estimulante como inquietante.

SEGUE AQUÍ

Nietzsche nas noticias

Martes, 11 de Marzo, 2014

HAI OCASIÓNS en que un pode facer un artigo ata filosófico, literalmente, ou, polo menos, cultureta: citar a Nietzsche, Eliade, Borges ou, xa postos (grazas, Wikipedia), Poincaré. Son eses momentos en que parece que volves ao mesmo, que as cousas se repiten, que hai unha especie de eterno retorno (o concepto que une os catro apelidos anteriores), que o que ocorre xa o viches ou viviches (ou liches ou contaches) antes. Pénsoo á vista de que estes nove días de marzo están cheos de asuntos antigos que un xa esquecera e que, de súpeto, volven ao primeiro plano.

SEGUE AQUÍ

O único repetido

Luns, 3 de Febreiro, 2014


Escribía este domingo no xornal sobre a primeira pedra da A-8 en territorio galego, que é o mesmo que dicir lugués. Este luns, a ministra Ana Pastor inaugura o único tramo que quedaba por poñer en servizo, xusto un mes antes de que se cumpran dez anos da colocación daquela primeira pedra. Tanto daquela como agora hai unhas eleccións próximas, aínda que neste 2014 aínda non estamos en campaña e naquel 2004 faltaban once días para que os españois foramos botar (e oito para que nos estremecéramos). Aquela fora unha campaña chea de inauguracións, na que José María Aznar pasou semanas inaugurando as obras en tramos mínimos de alta velocidade ferroviaria, esa que dende xullo está tan actualidade en Angrois.

Naquel marzo de 2004, os medios anunciabamos que a A-8 ía ser a segunda autovía por territorio lugués. Ao final, é a terceira, porque adiantouse a de Ferrol a Vilalba. Cando se inaugurou esta última, escribín un Septenario no que agora vexo que tamén esa autovía tivo moita historia.

Pero historia van ter as fotos: tanto a do 3 de marzo de 2004 como a do 3 de febreiro de 2014. Poderíase pensar que en dez anos cambian moitas cousas, e iso é certo en parte: segue gobernando o PP en España pero só hai unha autoridade que vai repetir nas dúas fotos. Daquela era un simple conselleiro de Política Territorial e hoxe é nada menos que un presidente da Xunta: Alberto Núñez Feijóo. Nalgúns casos si que parece que non pasa o tempo.

José Blanco cambia de aires

Luns, 25 de Novembro, 2013

JOSÉ BLANCO vaise para o Parlamento europeo. A decisión está practicamente pechada; no PSOE de Pérez Rubalcaba non a ven con malos ollos, senón todo o contrario, e o único que queda pendente é que se convoquen oficialmente as eleccións europeas e que os cidadáns apoien a candidatura que presentarán os socialistas na cita de maio.

SEGUE AQUÍ