Archivo de ‘Digresións’ Category

Crise e marcas brancas

Xoves, 24 de Setembro, 2009

A Crise (fálase tanto de ela que xa hai tempo decidín escribilo en maiúsculas, como se fose unha época histórica) ten algún efecto colateral interesante. Por exemplo, ratificarnos na nosa sospeita de que as marxes de beneficio que se levan as marcas son moi substanciosas. Este luns, vin na tele varios anuncios consecutivos nos que determinadas marcas anunciaban interesantes descontos. Sabido é que non hai empresario que queira perder cartos, así que se poden rebaixar nestes tempos de estreiteces, por que non o fan o resto do ano.

Logo, cando te aboas ás marcas brancas, tamén descobres cousas sorprendentes. Por exemplo, compras unhas sardiñas de marca branca, despois de ver que o fabricante (ou iso pon a letra pequena da caixa) é unha prestixiosa empresa da provincia da Coruña. E abres a caixa e ves marcado sobre a lata, en tinta indeleble, que aquilo é un “produto de Marrocos”. Ou sexa, que o que ti considerabas unha prestixiosa conserveira, que fabricaba latas con sardiñas pescadas, pode ser, en Marrocos, resulta que tamén as compra enlatadas e distribúeas sen máis. E días despois ves no supermercado da esquina (dunha coñecidísima e punteira empresa de distribución galega) unha caixa coas bolsas de plástico e entéraste de que as bolsas que che dan coa compra están feitas en Arabia Saudí. Ou sexa, que isto debe de ser iso da globalización: que te podes levar á casa unha lata importada de Marrocos pensando que é coruñesa, e todo metido nunha bolsa fabricada, ao mellor, por un grupo de nenos de menores.

Aínda que o mellor que me pasou ultimamente facendo a compra foi achar, no hipermercado, unha lata de sardiñas marca Ría de Vigo… fabricada en Cariño. Non sei se isto tamén é consecuencia da globalización. Non sei a que esperan os de Arotz para vender os seus espárragos da Ulloa baixo a marca La Navarra, por exemplo.

Feijóo, vidente

Mércores, 23 de Setembro, 2009

Non, non pensen que o noso presidente da Xunta se volveu adiviño despois de leren este titular que, recoñezo, é enganoso.

Hai uns días, mirando o teletexto de TVE (por que o terán tamén na canle infantil e non na deportiva?), vin que anunciaban unha páxina dedicada á “videncia galega e xitana”. Sorprendido pola mestura, fun ata alí, ata a páxina 652. E, efectivamente, alí aparecía un anuncio dunha vidente “galega de nacemento” que se chama Octavia… Feijoo. Non sei se terá algo que ver co presidente, nin se se coñecen ou se ese é o seu nome real. Que sorprendente é o teletexto!

Goberno xeneroso

Luns, 27 de Xullo, 2009

A lámpada

Aproveitando que tiña que pasar por diante de Correos, hai uns días fun recoller a lámpada de baixo consumo que nos regala o Goberno, e que por fin se reparte en Lugo despois de que o fixeran noutras provincias de España. Ía xa preparado para poñerme no peor: seguro que é de 9 W e que non hai posibilidade de elixir, pensaba eu. No segundo acertei, pero no primeiro, para a miña sorpresa, non. A lámpada é nada menos que de 18 vatios, que equivale a unha de 100 das tradicionais. E pensar que hai dúas semanas tiven que ir mercar unha! E a sorpresa medrou cando descubrín que o agasallo do Goberno é de marca Philips, que no Dia do barrio custaba hai unhas semanas non recordo se seis ou nove euros. Ou sexa, que o Ministerio de Industria foi espléndido desta: para o agasallo non escolleu unha lámpada de 9 vatios (45 nas tradicionais) ou 12 vatios (60), senón que foi mercar do melloriño: supoño que a multinacional holandesa faríalle prezo.

Iso si, hai tres detalliños que me chamaron a atención. Por unha banda, por ningún sitio explican que se fai con estas lámpadas cando se funden, que creo que non se poden (deben) tirar co lixo normal. Tamén me chamou a atención o lema da campaña, Un pequeño gesto para ti, un gran gesto hacia todos. A nós quédanos moi acaído, porque en Lugo empezaron a repartilas case coincidindo co corenta aniversario do día en que o astronauta Neil Armstrong dixo algo moi parecido sobre a superficie da Lúa.

E o terceiro que me chamou a atención é que o vale para retirar a lámpada vén outra vez xunto coa nota na que Begasa anuncia que dende o pasado 1 de xullo temos que buscar unha compañía comercializadora de electricidade. Desta, a diferenza das que enviou nos pasados meses, aclara en letra pequena que, se non escolles, Begasa vaite mandar a E.on ou Unión Fenosa Metra “segundo corresponda”. E pregunteime: “Segundo corresponda… que?” Non tería estado mal que a eléctrica que ata o de agora subministraba luz a Lugo explicara que, segundo o código postal que teñas, vante mandar cunha ou con outra.

Sexo e fútbol

Sábado, 25 de Xullo, 2009

Equipación do CD Lugo para a tempada 2009-2010 (Foto: J. Vázquez)

Jorge Dorribo está, paseniño, a converter a súa empresa, Laboratorios Nupel, nun referente en materia publicitaria, polo menos no eido deportivo. Patrocina o equipo de rallyes de Sergio Vallejo (Valeixo, en dialecto de Meira) e dende esta tempada tamén pon publicidade nas camisetas do CD Lugo dunha das marcas que comercializa: os preservativos Profilatex. Ten o seu punto este anuncio: é como se lles estivera a dicir aos seareiros do Lugo que, se celebran as vitorias por todo o alto, o fagan con precaución. Seguro que a algún afeccionado non lle importa gastar o soldo en preservativos se iso significa que o club vai ben. O importante é non incorrer en penaltis.

Lucía e Carla

Domingo, 19 de Xullo, 2009

A televisión informa como un gran acontecemento da primeira actuación de Carla Bruni como cantante despois de que casara con Nicolas Sarkozy. E vexo a a súa interpretación e a miña memoria vai cara O Incio, a Lucía Pérez, concretamente. Porque resulta que no último disco da cantante galega, Volar por los tejados, vén unha versión de Quelqu’un m’a dit, a canción que a primeira dama francesa escolleu para cantarlle a Mandela. Por certo, a versión de Lucía, titulada Alguien me contó, está bastante ben, como destacaba hai uns días Moncho Lemos nun programa da Radio Galega.

A pílula

Venres, 15 de Maio, 2009

O mesmo día, o martes, en que os xornais publicaban a noticia de que a pílula poscoital se vai vender sen receita, coincidín cun coñecido médico de Lugo. Cando recordou que eu era xornalista, aproveitou para contarme todo o seu enfado coa decisión do Goberno, á marxe de cuestións éticas e morais. Por exemplo, recordoume que cando se fai un tratamento de reprodución asistida, o centro sanitario contrólache o nivel de estróxenos case diariamente. Porén, agora vaise aprobar que a xente se poida meter a diario, se quere, un chute diario e sen receita e sen control de estróxenos. As súas preocupacións vinas recollidas ao día seguinte no xornal: que alguén descoide a prevención contra as ETS, ou as posibles consecuencias carcinoxénicas de estarlle metendo ao corpo cousas destas, ou que, ao final, de tanto usalo, o produto deixe de ter efecto. Ao final, o único que queda é agardar que a xente non perda a prudencia.

Burela de prata

Venres, 24 de Abril, 2009

Escudo do Burela FSAndo a seguir con interese a traxectoria do Burela FS, porque o cadro laranxa da División de Prata do fútbol sala español é agora mesmo o único equipo lugués dun deporte máis ou menos de masas (abonda con ver as ateigadas gradas do seu pavillón os días de partido) que ten serias posibilidades de ascenso á máxima categoría. Oxalá non se trunque e a tempada que vén poidamos ver uns duelos de máxima rivalidade na División de Honra co Azkar de Lugo.

O meu interese compárteno, segundo contan as malas linguas, os máximos directivos do fútbol sala español. Pero é por razóns diferentes; económicas, concretamente. O fútbol sala, ese deporte que lle deu a España varios títulos mundiais e europeos, é quizais un dos máis visiblemente castigados pola Crise: viuse ao comezo da Liga, cando varios equipos renunciaron ás súas prazas e houbo que facer divisións impares: o Azkar e o Burela FS, por exemplo, sufriron eses calendarios nas súas respectivas fases regulares.

A falta de cartos é unha cousa evidente no fútbol sala español, e de aí que os directivos estean a mirar con envexa ao Burela FS, un equipo que ten un patrocinador modesto (Pescados Rubén), aínda que poderoso no seu sector (creo recordar que esta empresa distribuidora de peixes saía nos informes Ardán como unha das que máis facturaba en Lugo, e supoño que lle interesa que o seu nome sexa coñecido en sitios onde pode ter mercado). E iso permite que os laranxas sexan dos poucos que, fóra dos grandes (o equipo de Alcalá de Henares, que este ano se chama Inter Movistar, ou o de Murcia, que se chama El Pozo), sexan fiables nos pagos, en especial aos seus xogadores. Con outros a cousa está máis complicada: hai uns días, alguén comentaba na web de El Progreso, por citar un caso próximo, que os xogadores do Azkar de Lugo levan dous meses sen cobrar.

Por iso na cúpula da LNFS creo que están a rezar para que o Burela ascenda. Méritos non lle faltan. Esta temporada ten un bo equipo, derrotado só tres veces, e a súa afección é das máis entregadas: na web do equipo mesmo hai sitio para tres ruidosas peñas. A ver se hai sorte xa dende este sábado, no que xoga na casa do máximo rival por este ascenso.

Máis sobre as maletas

Luns, 16 de Febreiro, 2009

Vou sabendo algo máis do coñecidísimo político galego ao que a muller lle puxo as maletas na porta. Segundo parece, o home xa está emparellado cunha funcionaria da Xunta en Santiago (segundo outras fontes, é unha muller que ocupa un altísimo cargo). Como hai prole polo medio, os novos noivos xa fixeron algunha xestión (colexios, parques infantís…) para cando queden a cargo dos nenos da anterior relación.

Insisto: non, non é de Lugo.

As trampas do teclado

Domingo, 15 de Febreiro, 2009

Hai uns días tiven que mandar un SMS no que figuraba a palabra BNG. O móbil téñoo en texto preditivo (xa saben: que o aparato vai intuíndo o que queres escribir), así que me levei unha sorpresa cando lin que escribira AMI e non BNG. Non, non era un fallo: nos dous casos a combinación de teclas é 2-6-4. Non sei se alguén quererá sacar unha lectura política disto, e máis nestas datas tan lingüísticas.

Maletas

Venres, 23 de Xaneiro, 2009

Cóntanme un bonito e saboroso rumor: a un coñecidísimo político galego a muller púxolle as maletas na porta.

Non, non é de Lugo.